امروز

شنبه, ۲۹ دی , ۱۳۹۷

  ساعت

۱۰:۵۱ قبل از ظهر

سایز متن   /

فاصله ها همیشه به معنای دور شدن نیستند

یکی از خلاقانه ترین سفرهایی که هر یک از ما می توانیم خود را درون آن بیابیم این است که یاد بگیریم دقیقاً چه کسی هستیم و چگونه زندگی می کنیم که در واقع، همان خودِ معتبرِ ماست. این موضوع، هنر است که “هنرِ خودِ واقعی بودن” می نامیم.

احتمالاً این سفر زمانی آغاز می شود که ما این ذهنیتی را که می گوید: “نیاز به تأیید شدن ساختگی ست” را درک کنیم. یکی از خلاقانه ترین سفرهایی که هر یک از ما می توانیم خود را درون آن بیابیم این است که یاد بگیریم دقیقاً چه کسی هستیم و چگونه زندگی می کنیم که در واقع، همان خودِ معتبرِ ماست. این موضوع، هنر است که “هنرِ خودِ واقعی بودن” می نامیم.

احتمالاً این سفر زمانی آغاز می شود که ما این ذهنیتی را که می گوید: “نیاز به تأیید شدن ساختگی ست” را درک کنیم. انسان همواره در جال تعادل است، تعادل بین حالات درونی و بازتاب‌های برونی، یعنی ظاهر و باطن وی با هم برابری دارند. انسان واقع‌بین وجودش را همین گونه که هست قبول می‌کند. در واقع خویشتن را می‌شناسد و می‌داند در نهانش چیست و کیست.

فاصله ها همیشه به معنای دور شدن نیستند. همیشه به معنای طرد شدن و حتی به معنای خداحافظی نیستند! گاهی رابطه هایمان کار نمی کنند و فاصله ها به وجود می آیند تا ما فاصله ای که با درونمان داریم را ببینیم!

همیشه فاصله ای بین ما و آدمها وجود دارد و خواهد داشت. فاصله ای که گاهی با درک کردن و قضاوت نکردن کمتر می شود اما در نهایت وجود دارد. در صمیمی ترین رابطه ها هم فاصله هایی وجود دارد و با اتفاقاتی فاصله هایی ایجاد می شود.

این در تمام رابطه ها مشترک است به غیر از یک رابطه. ما می توانیم با بخش درونی مان که شبیه به یک آدم درونی حسش می کنیم رابطه ای همیشگی و پایدار را تجربه کنیم.

ما همیشه فاصله هایی را تجربه می کنیم.

حال میتواند با از دست دادن یک رابطه باشد یا با عوض شدن کشور و یا حتی با مسافرتی چند ماهه. زمانی که با اتفاقاتی که در زندگی مان می افتد “فاصله”هایی را تجربه می کنیم بهترین فرصت در اختیارمان قرار دارد تا به بخشی از خودمان نزدیک تر شویم.

بخشی که گهگاهی لا به لای تلاش های ما برای نزدیک شدن به آدمها و رابطه هایمان گم می شود. گاهی درست زمانی صدای این بخش درونی را می شنویم که خسته از دست و پا زدنها و ترسیده از فاصله هایی که تجربه میکنیم، گوشه ای نشسته ایم و هیچ تلاشی نمی کنیم.

صدایش را که بشنویم به دنبالش میگردیم، هر روز بیشتر و بیشتر فاصله مان را با او کم می کنیم و روزی پیدایش می کنیم و زمانی که پیدایش کنیم غنی می شویم، سیراب می شویم.
سیراب از تمام آن چیزهایی که از دیگران میخواستیم، از رابطه هایمان! حالا بهترین و نزدیک ترین رابطه را تجربه خواهیم کرد.

وقتی فاصله ی بین ما و درونمان برداشته می شود فاصله ی ما با آدمها تنظیم می شود. یعنی ما نوعی از رابطه را حس خواهیم کرد، آنقدر عمیق و زیبا، که حتی بر روی رابطه های بیرونی ما هم تاثیر می گذارد.

فاصله ای ایجاد می کنیم با آنهایی که آسیب زا هستند. فاصله ای را کم می کنیم با آنهایی که ارزشمندند. یا حتی می پذیریم که گاهی ما با آدمهایی می خواهیم وارد رابطه شویم که تمایلی برای ایجاد رابطه با ما ندارند، آنگاه فاصله مان را تنظیم می کنیم.

رابطه ای که با درونمان داریم تمام رابطه های ما را در خارج از دنیای درونی مان متعادل و واقع بینانه خواهد کرد.

در نهایت تمام دور شدنها، تمام شدنها و خداحافظی ها برای نزدیک تر شدن به خودمان است. از اتفاقات زندگی مان با بی حوصلگی رد نشویم.

با احترام
عارفه منجم

اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی