امروز

شنبه, ۲۹ دی , ۱۳۹۷

  ساعت

۱۰:۴۵ قبل از ظهر

سایز متن   /

روان درمانی اگزیستانسیال، درمانی پویاست که مانند دیگر درمان‌های روانکاوانه، فرض را بر تأثیر نیروهای خودآگاه بر کارکرد خودآگاه می‌گذارد. در شماره های گذشته با رویکرد روان درمانی و مولفه های آن آشنا شدید و در ادامه:

 

هنر مشاوره وجودی: آیا تغییر محیط برای حل یک مسئله سودمند است؟(۱)

روان درمانی اگزیستانسیال: تعارضات ناشی از رویارویی با مسلمات هستی (۲)

 

  • مولفه های درمانی (ادامه)

12- درمان را از خود آغاز کنید.

به‌ عقیده‌ی یالوم روان درمانی فردی مهم‌ترین بخش آموزش روان درمانی است. درمانگر باید با الگو قرار دادن خود، راه را به بیماران نشان دهند. درمانگران باید با نیمه‌ی تاریک وجود خود آشنا باشند تا بتوانند با تمامی آرزوها و تکانه‌های بشری همدلی کنند.

درمانگران جوان باید بر روی مسائل نوروتیک خود کار کنند؛ باید بیاموزند که چگونه باز خود را بپذیرند،نقاط کور خویش را کشف کنند و خود را در آن گونه ببینند که دیگران می‌بینندشان؛ باید قدر اثری را که بر دیگران می‌گذارند بدانند و بیاموزند که چگونه بازخورد صحیح ارائه دهند. روان درمانی، از نظر روانشناختی، امری متهورانه و طاقت فرساست؛و درمانگران باید آگاهی و نیروی درونی لازم را برای کنار آمدن با بسیاری از مخاطرات حرفه‌ای موجود در این رشته بدست آوردند.

یالوم توصیه می‌کند درمان تا جایی که ممکن است عمیق و طولانی باشد و درمانگر درمراحل مختلف زندگی درمان شود. یک درمانگر جون باید از فرقه‌گرایی بپرهیزد و قدرت اثر رویکردهای مختلف درمانی را درک کند. به عقیده‌ی یالوم برای آموختن یک رویکرد روان درمانی، راهی بهتر از ورود به آن به عنوان بیمار وجود ندارد.

 

 

13- درمانگر بیماران زیادی دارد، ولی بیمار تنها یک درمانگر دارد.

گاه بیماران از موقعیت نابرابر روان‌درمانی شکایت می‌کنند. گرچه این نابرابری ممکن است برای بسیاری از بیماران آزار دهنده باشد، همزمان مهم و ضروری است. این خواست ماست که در ذهن بیمار بزرگ جلوه کنیم. فروید در جایی اشاره کرده که درمانگر باید چنان در ذهن بیمار بزرگ جلوه کند که تعامل میان بیمار و درمانگر، شروع به تأثیر روند نشانه شناسی بیمار کند. ما می‌خواهیم جلسه‌ی درمان، یکی از مهم ترین وقایع زندگی بیمار باشد. ماهیت بنیادین درمان ایجاب می‌کند بیمار بیشتر درباره‌ی درمانگر فکر کند تا درمانگر در مورد بیمار.

14- تا می‌توانید از «اینجا و اکنون» استفاده کنید.

«اینجا و اکنون» سرچشمه‌ی اصلی نیروی درمانی، جاده صاف کن درمان و بهترین دوست درمانگر (و در نتیجه بیمار) است. منظور از «اینجا و اکنون» وقایع بلافصلی است که در جلسه‌ی درمان حادث می‌شود، آنچه اینجا (در این رابطه و درفضای موجود میان ما دو نفر) و اکنون، در همین لحظه، اتفاق می‌افتد.

15- چرا از «اینجا و اکنون» استفاده می‌کنیم؟:

اساس استفاده از «اینجا و اکنون» بر دو فرض بنیادین نهاده شده است:  1- اهمیت روابط بین فردی و 2- ایده‌ی درمان، به مثابه‌ی یک اجتماع ذره بینی.

بسیاری از افراد جویای درمان دچار مشکلات اساسی در روابط بین فردی‌شان هستند؛ به طور کلی، مردم به دلیل ناتوانی در ایجاد و حفظ روابط بین فردی قابل تحمل و راضی کننده، دچار نا امیدی می شوند. روان درمانی مبتنی بر مدل بین فردی، در جهت برداشتن موانع موجود بر سر راه روابط راضی کننده گام بر می‌دارد.

فرض دوم، یعنی درمان به مثابه‌ی اجتماع ذره بینی، به این معنا است که در نهایت (بدون اینکه ما در شکل دادن به آن نقش مهمی داشته باشیم)، مشکلات بین فردی بیمار، خود را در«اینجا و اکنون» رابطه‌ی درمانی آشکار خواهد ساخت. اگر بیمار در زندگی‌اش، مطالبه کننده، ترسو، متکبر، خودکم‌بین، اغواگر، کنترل کننده یا مستبد باشد یا به هر شکل دیگری، روابط بین فردی ناهنجار داشته باشد، این خصوصیات، به طریق در رابطه‌ی بیمار و درمانگر خود را نشان خواهد داد.

دلیل منطقی استفاده از «اینجا و اکنون» آن است که بخش اعظم مشکلات انسانی رابطه‌ای است و مشکلات بین فردی هر فرد، بالاخره خود را در «اینجا و اکنون» رویارویی درمانی آشکار می‌سازد.

 

  • در ادامه بخوانید
اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

قالب وردپرسدانلود رایگان قالب وردپرسپوسته خبری ایرانیقالب مجله خبریطراحی سایتپوسته وردپرسکلکسیون طراحی